Chiù dâ Palora

accuminzari  {verbu}

EN:   begin, commence, start

IT:   cominciare

accuminzari

prisenti

accumenzu

accumenzi

accumenza

accuminzamu

accuminzati

accumènzanu

mpirativu

--

accumenza

accuminzassi

accuminzamu

accuminzati

--

passatu

accuminzai

accuminzasti

accuminzau

accuminzamu

accuminzàstivu

accuminzaru

mpirfettu ndi.

accuminzava

accuminzavi

accuminzava

accuminzàvamu

accuminzàvavu

accuminzàvanu

mpirfettu cung.

accuminzassi

accuminzassi

accuminzassi

accuminzàssimu

accuminzàssivu

accuminzàssiru

futuru

accuminzirò

accuminzirai

accuminzirà

accuminziremu

accuminziriti

accuminzirannu

cundiziunali

accuminzirìa

accuminzirivi

accuminzirìa

accuminzirìamu

accuminzirìavu

accuminzirìanu

girunniu

accuminzannu

participiu

aviri accuminzatu

agg.:   accuminzatu


Traina (1868)

Accuminzari.

  • v. a. e intr. Dar principio e aver principio: cominciare.
  • In modo assoluto vale cominciar a parlare: cominciare.
  • accuminzari di novo, o da capu: cominciar di nuovo, da capo, ricominciare.
  • bisogna accuminzari di lu nnominipatri: bisogna cominciar a dire a, da principio.
  • cosa mala accuminzata mala finuta: chi comincia male finisce peggio.
  • cosa ben accuminzata, menza finuta: chi ben comincia è alla metà dell'opera.
  • è megghiu nun accuminzari chi accuminzari e nun finiri: meglio non dire che cominciare e non finire.
  • cui multi così accumenza nudda 'ndi finisci: chi troppo intraprende poco finisce. (A. V. ital. accominciare).

La vuci di Traina veni dû Wikisource Talianu e veni pubblicata sutta la licenza CC BY-SA 4.0.