disonestu
ms.: disonestu
fs.: disonesta
pl.: disonesti
Traina (1868)
Disonestu e Disunestu.
- add. Chi ha disonestà: disonesto.
- Sconvenevole, contrario al debito, all'onesto: disonesto.
- Impudico: disonesto. Sup. disonestissimu: disonestissimo.
La vuci di Traina veni dû
Wikisource Talianu
e veni pubblicata sutta la licenza
CC BY-SA 4.0.