pruverbiu:
- Prontu prumetti cui non po osservari.
prumèttiri
prisenti
prumettu
prumetti
prumetti
prumittemu
prumittiti
prumèttunu
passatu
prumisi
prumittisti
prumisi
prumisimu
prumittìstivu
prumisiru
mpirfettu ndi.
prumitteva
prumittevi
prumitteva
prumittèvamu
prumittèvavu
prumittèvanu
mpirfettu cung.
prumittissi
prumittissi
prumittissi
prumittìssimu
prumittìssivu
prumittìssiru
futuru
prumittirò
prumittirai
prumittirà
prumittiremu
prumittiriti
prumittirannu
cundiziunali
prumittirìa
prumittirivi
prumittirìa
prumittirìamu
prumittirìavu
prumittirìanu
participiu
aviri prumisu
agg.: prumisu
Traina (1868)
Prumèttiri.
- v. intr. e att. Obbligar altrui la sua fede di fare alcuna cosa: promèttere.
- Fare sperare checchessia: promettere.
- antifr. Minacciare: promettere.
- prumettiri mari e munti, o Roma e toma, cioè molte e grandi cose: prometter Roma e toma, o mari e monti.
- a riccu nun prumettiri e a poviru nun mancari, quando si promette bisogna attendere.
- promitto promittis sta pri nun attenniri: il promettere è la vigilia del non attendere.
- cu' assai prumetti prestu si nni penti, è chiaro.
- prontu prumetti cu' nun pò osservari: chi molto profferisce, poco mantiene.
- prumettiri beni, essere di grande aspettativa: prometter bene.
- prumetti pocu ed attenni assai, è far da savio ed onesto.
- nun prumettiri così chi nun poi attenniri, è chiaro.
- prumettiri è viggilia di lu dari, almeno per l'uomo onesto.
- rifl. a. Promettersi. P. pass. prumittutu o prumisu: promesso.
La vuci di Traina veni dû
Wikisource Talianu
e veni pubblicata sutta la licenza
CC BY-SA 4.0.