Chiù dâ Palora

ruina  {sust.}

ruina

fs.:     la ruina

pl.:     li ruini


Traina (1868)

Ruina.

  • s. m. Il rovinare e la materia rovinata: rovina, ruina.
  • met. Danno, sterminio, disordine: rovina.
  • Furia, violenza: rovina.
  • Gran romore, prodotto dalla rovina: rovinìo.
  • Colui che guasta, che rovina: rovina.
  • iri 'n ruina, ridursi in miseria, perder tutto: andar in rovina.
  • a ruina, modo avv. precipitosamente: a rovina.

La vuci di Traina veni dû Wikisource Talianu e veni pubblicata sutta la licenza CC BY-SA 4.0.