abbivirari {verbu}
puisìa:
- Me patri nun chiuvìa occhiu dda nuttata,
pi jiri abbivirari lu jardinu.
A li tri di matina, era già 'n terra
e cû zappuni 'n manu grapìa lu vattali,
sturnava l'acqua e aspittava na rancata,
finu a quannu la conca si jinchìa,
poi lu chiuvìa e l'acqua ntâ furra scinnìa.
("L'abbivirata", Manzella)
acidduzzi {sust.}
puisìa:
- Ntâ quieti dâ notti,
sulu u scrusciu di l'acqua si sintìa,
mentri nuautri picciriddi, beddi sereni,
durmìamu ntô lettu, comu acidduzzi ntô nidu.
("L'abbivirata", Manzella)